اینکه نیستیاینکه اصلا چرا رفتی؟و هزارن چرای دیگر که جواشان را نمی دانمآزارم می دهداما مطمئنمدیگر کسی قربان صدقه ی صورت خواب آلوده ی اول صبحت نخواهد رفتهیچ کس برای شانه کردن موهای ژولیده پولیده ات خواهش نخواهد کردایمان دارم کسی برای پر کردن فضای بین انگشتانت جان

جمعه ها هنوز هم می آیند و می روند هیچ جمعه ای تو را در کنارم نداشتمکه از آن جمعه خاطره ای برای خودم بسازم ولی... آخ که این ولی ها بدجور حسرت می گذارد بر روی دل آدم جمعه ها همیشه منتظر می ماندم تا از خواب بیدار شود بعد با شعری که برایش می نوشتم جمعه ما هم شروع می شد با اسمش و میم مالکیت شروعش می کردم